EMMA 2LP
Label: M.A. Draje Records
Cat. #: 001TM4
Released: 1986

Disc One
1. NO ALLEGIANCE (West-Duitsland) "Dreams of Pain"
2. PANDEMONIUM (Holland) "Between the Lines"
3. TU-DO HOSPITAL (West-Duitsland) "Media Control"
4. BGK (Holland) "Bloodsuckers"
5. MORZELPRONK (Holland) "Once Flew Upon a
Time In the West Over the Cuckoo's Nest (or: MEEP!)"
6. NOG WATT (Holland) "Copy Life"
7. IMPACT (Italië) "Sulla Loro Croce/Ribellione"
8. DEADLOCK (Holland) "Words They Exchange"
9. THE EX (Holland) "Choice"
10. MEMBRANES (Engeland) "Mr. Charisma Brain"
11. KÄKI'S (Zwitserland) "Milda"
12. ZOWISO (Holland) "Fakoum"
13. VACUUM (Holland) "Glimp"
14. SJAKO! (Holland) "Here Come the Weirdos"
15. ZAK IN AS (Holland) "Up/Amacord"

Disc Two
1. SONIC YOUTH (U.S.A.) "Brother James"
2. IF (Holland) "Eat Yourself"
3. ELECTRIC HANNES (Holland) "Busy Weeks"
4. THE GENTRY (Holland) "Listen to the Bodies Fall"
5. SVÄTSOX & DORPSOUDSTE DE JONG (Holland) "Elimination of Us"
6. KRAPULL (Holland) "Geen Geweten"
7. GRIN (Holland) "De Grote Roje Auto Raga"
8. NO PIGZ (Holland) "Down"
9. NEGAZIONE (Italië) "Plastica"
10. INDIGESTI (Italië) "Doppio Confronte"
11. HOSTAGES OF AYATOLLAH (West-Duitsland) "Hallo Nachbar"
12. CAPITAL SCUM (België) "Road Killer"
13. COMBAT NOT CONFORM (West-Duitsland) "Youth of Today"
14. MURDER INC. III (Holland) "What We Want is What We Get"
15. UBCF (Holland) "No Nazies"
Liner Notes:
(English below - if anyone who speaks Dutch can inform me of any mistakes, please do, because I'm sure I made a lot of errors typing this out)

De Emma is een onafhankelijke concertzaal waar sinds 25 november 1984 (de datum van de kraak) een grote groep mensen hard bezig is meer inhoud te geven aan het vanuit de kraak - en punkbeweging veel gepropageerde zelfbeheer-idee. Behalve een grote en een kleine zaal (capaciteit respectievelijk 600 en 200 personen) bestaat de Emma verder uit een café-restautrant, oefenruimtes voor 15 bands en uit twee geluidsopname-studio's, waaronder het Koeienverhuurbedrijf.
Anders dan in soortgelijke centra gebruikelijk is, Bepaalt hier niet een bestuur of leiding hoe de zaken geregeld moeten worden. De medewerkers zijn betrokken bezoekers, bandleden en anderszins geïnteresseerden. Bij hen is vooral géén behoefte aan een direkteur die tijdens het draaien van een dikke drol al meer verdient dan een minimumlijder in een hele maand (dit is proefondervindelijk bewezen!). Daar gaat het namelijk helemaal niet om. De bedoeling van de kraak toendertijd was om een on afhankelijke concertzaal op te zetten, en dat geldt nog steeds: geen gedonder met subsidies, alles in eigen hand houden, onkosten uit eigen inkomsten betalen, bands die elders niet aan de bak komen gelegenheid geven op tetreden, en bovendien ruimte te bieden aan de aktiviteiten die de Brave Buitenwereld van Ja en Amen tot bewustzijn kunnen schoppen.
Het samenwerken met bands waar de Emma ideologies achter kan staan is altijd al belangrijk geweest. Dus bands die wat meer naar buiten te brengen hebben dan hun muziek alleen en die niet hun (en onze) tijd wensen te verknallen aan Beroemdworden of Poenmaken. Niemand van de Emma heeft de intentie er geld mee te verdienen, zeker niet ten koste van de financieel zwakkeren in de samenleving, waartoe feitelijk het merendeel van de bezoekersgroep zich mag rekenen.
Over het algemeen zijn het tot nu toe veelal hardcore - en punkbands geweest die in de Emma speelden. Het waren vaak vooral ook dat soort bands die belangeloos hun medewerking aan benefietconcerten en dergelijke verleen den. En er komen steeds meer bands (gelukkig ook uit an dere muzieksoorten) die op Emma-voorwaarden willen optreden: spelen voor deur-opbrengst, geen garantiebedragen wooraf en er worden geen kontrakten getekend. En of een band dan uit Lutjebroek komt of uit New York, dat maakt niet uit. Valt de deur-opbrengst echter tegen, dan springt de Emma-bar natuurlijk wel bij om de onkosten van de band te dekken. Want zo hoort het ook.

TIEN JAAR PUNK EN DE MEDIA
Volgens de gevestigde media is het dit jaar tien jaar geleden dat punk zich aan de geschokte buitenwereld openbaarde. En het opmerkelijke hierbij is dat al diegen en die het al die tijd maar Niets hebben gevonden nu op eens lopens te vertellen hoe interessant en hoe belangrijk punk toch wel niet geweest is. Dus daar komen ze dan met hun cliché-toelichtingen: punk was een revolutie gericht tegen de arrogante rockmuziek van de zeventiger jaren, weg met gitaarsolo's en langzame nummers, de schaar in je haar en in je t-shirt, chaos en verwarring, anarchie naar de letter, wriemelige hitparade-pop veranderde weer in rock 'n' roll van de straat, teksten gingen weer over het echte leven en niet over kotsen op je hotelkamer of over scheuren in je snelle glimmende auto, het was jong tegen oud, vrijheidsdrang tegenover gevestigde orde, en het was naïef, vooral naïef. En er waren bovenal geen regels waar je je aan zou hoeven houden, je kon ongeremd met je rebellie en kreativiteit aan de slag. Waardoor het de basis legde voor de alternatieve muziekindustrie, het onafhankelijke circuit, de verwezenlijking en verbreiding op grote schaal van de Eigen Beheer mentaliteit. Maar uiteindelijk won toch de gevestigde muziekindustrie, want die kontrakteerde alle leuke band jes (de "rebellen" bleken toch liever gewoon popster te willen worden), en ze werd in de loop der jaren weer net zo vadsig en lomp en hufterig als ze daarvoor al de tijd al geweest was, ze had in de tussentijd slechts een moderner jasje aangetrokken. Zo is, volgens hen die denken het te weten, in het kort de geschiedenis van punk.
Natuurlijk, voor een groot deel klopt het als een zwerende vinger. Maar eh, "herdenking van tien jaar punk"? En dat dan notabene door degenen die er niets van wilden weten! Degenen ook, die er net zo hard aan hebben meegewerkt dat de muziekindustrie weer net zo'n kankerzo oi is als het ervoor al was, en die dat ook heel fijn vinden, want het is gewoon hun boterham. Laten we dat vooral niet vergeten. Verder hoeven we niets te herdenken. Vált er ook niets te herdenken, we zijn godverdomme gerwoon nog steeds bezig!

DE HITPARADE-TERREUR
Punk hield niet op te bestaan toen de klootzakken hun gammele punk-idealen 't liefst wensten in te ruilen voor een Platenkontrakt en Toem. Integendeel, door bands zoals Crass die wèl in hun eigen idealen geloofden en daaraan ook wensten te werken is er in al die jaren daad werkelijk een onafhankelijk muziekcircuit op poten gezet, blijkt de eigenbeheer-methode effektief te werken en zijn er gelukkig nog steeds bands die niet het slachtoffer wensen te worden van de hitparade-terreur. Maar... dáár lees je dus niets over in die Interessante muziekbladen (die notabene altijd zo pretenderen dat ze ons, het lezend publiek, op de hoogte houden van wat er in de diverse muzikale stromingen zoal gaande is). Tien jaren punk noemen ze dat: aan een stroming negen jaar lang geen aandact schenken, maar om de vijf jaar Johnny Rotten interviewen ombat ie van die interessante groene tanden had (punk!) en nog steeds een grote bek heeft (en een paar miljoen pond op de bank, die hij vooral aan zichzelf wenst te besteden). Met punk heeft dat dus niets te maken, wie dat wel denkt kan met een hoopvol hart solliciteren voor een baantje bij Oor of Vinyl.
Ach ja, wat was de invloed van punk toch groot hè, en ondertussen gaan de muziekmedia (en het merendeel van de muzikanten) weer kompleet terug naar af: Beroemdheid spelen mag weer, de Hitparade is andermaal het grote do el waar naar gestreefd wordt en muziek maken is weer vooral Kompetitie. Onder het mom van jong talent een kans geven door aandacht aan ze te schenken organiseren de Vara en Oor de muziekwedstrijd "De grote prijs van Nederland", waarin het verlangen van bandjes naar wat meer bekendheid misbruikt wordt om de omroep c.q. het blad zichzelf op de borst te laten kloppen: "hoor maar, we draaien ook wel eens een eigen beheer plaatje" en "zie dan toch, we interviewen echt wel eens een onafhankelijke groep" zijn hun smoesjes om eventuele kritiek in de kiem te smoren. Maar wat is uiteindelijk het resultaat van de wedstrijd: een tweekoloms interviewtje in Oor, drie minuten airplay bij de Vara, en verder dus vooral niet zeuren. En, als je "talent" hebt en braaf doet wat men wil dat je doet, dan heeft Oom Platenmaatschappij misschien wel interesse om je een Heus Platenkontrakt voor je neus te laten bengelen: "Jullie gaan het helemaal maken jongens..." Sukkels! Maak verdomme gewoon Muziek, om maar eens wat te noemen. Maar ja, dán kan je natuurlijk je kontrakt wel weer vergeten, want dáár hebben ze bij platenmaatschappijen nu eenmaal niet zo veel verstand van. Dat is ook niet verbazingwekkend, want ze zijn helemaal niet in muziek geïnteresseerd, enkel in de hoogte van de verkoopcijfers. Het aanhoudende gerinkel der bedrijfskassa, dát klinkt ze als muziek in de oren. En bij dat soort boerenlullen wil je dan zo graag een plaat op nemen? Zo zijn er bij voorbeeld ook arbeiders die braaf in de stront gaan liggen als hun baas er aankomt, opdat zijn schoenen dan niet vuil worden. Ach, misschien is dat wel de tol van de Roem hè.
Is het eigenlijk niet gewoon zo, dat de grote "verdienste" van punk is geweest dat binnen de diverse onderdelen van de gevestigde muziekindustrie (radio, tijdschriften, platenlabels, bands) de Ouwe Lullen plaats hebben moeten maken voor de Nieuwe Ouwe Lullen, de jonge hon den die uiteindelijk net zo burgerlijk en heeberig en egoïisties zijn gebleken als de zelfingenomen dinosauruss en die ze vervangen hebben. De koning is dood, dus leve de koning. Hoezo revolutie?

EEN ALTERNATIEF
Gelukkig blijkt het ook anders te kunnen. Los van die verziekte wereld waarin de muziek zelf minder als een muzikale danwel als een ekonomiese faktor beschouwd lijkt te worden (waarom gooi je als platenmaatschappij anders al die geluidsvuilnis op de markt, wei propt er nou uit liefde voor muziek z'n blad elke maand graag vol met dat lege gezemel (over "naïef" gesproken!) van nieuwe positivo's als Simple Minds, U2 en Truus Springsteens braafste broertje, waar haal je als radio-omroep het lef vandaan om de ether konstant te vervuilen met de geluidsdiarree van de hitparade? Vanwege verkoopcijfers, oplagecijfers, luistercijfers!), zijn er ook nog mensen met muziek bezig op een gezonde manier. Mensen, die kreatieve en politieke vrijheid villen hebben en houden over hun muzikale brouwsels, die muziek maken niet zien als een wedstrijkje of als voornamelijk een middel om rijk en beroemd te worden, maar als een manier om je geluidsvol te uiten en je ideeën naar buiten te brengen.
Zeker, muziek maken is in de allereerste plaats gewoon leuk om te doen. Zodra je er echter wat langer mee bezig bent, moet je op een gegeven moment bepaalde keuzes maken: waar treed je wel op en waar niet, hoeveel geld vraag je er voor, wil je er aan verdienen, gaan je teksten ergens over, wil je ook inderdaad een platenkontroakt, of een manager, wat voor concessies moet je dan doen. De keuzes die je maakt hebben, of je wil of niet, alles te maken met hoe je tagen de wereld aankijkt. Sommigen vinden dat allemaal niet zo nodig en nemen het zoals het komt, anderen kiezen er voor om (al of niet bewust) stelling te nemen en daarvan de konsekwenties te onderkennen. Daarbij hoef he heus niet per sé alle wereld problemen op je nek te nemen om ze op te lossen. Ook mensen die daar een dagtaak van maken kunen dat niet. Toch is het goed om onrecht aan de kaak te stellen, om niet net te doen alsof het er niet is. En het maakt dus echt niet uit of net dan gaat om een of andere verre diktatuur in Latijns-Amerika of om de zoveelste "toevallige" dode in een Amsterdamse politiecel, in wezen zit daar niet zo veel verschil tussen.

MUZIEK IS EEN VERZETJE
Waar het om gaat is dat je via de teksten en de muziek en de manier waarop je verder bezig bent duidelijk maakt aan welke kant je staat en hoe het anders kan, anders dan gebruikelijk. En dat gaat allemaal dus iets ver der dan enkel lekker met muziek bezig zijn. Het heeft dan alles te maken met in je eigen omgeving proberen oms tandigheden te creëren die mensen in de gelegenheid stellen op een eerlijke, integere manier met andere mensen om te gaan. Muziek is dan geen doel op zich, maar een middel.
Muziek als middel is een wapen. Het maakt deel uit van een maatschappijvisie en levenswijze die je ook terugvindt in de groeperingen van de krakers, anti-militairisten, dierenbevrijders en andere linkse aktivisten. Als onderdeel van die beweging kun je duidelijk maken dat je ook kunt leven en werken zònder hebzucht, machtsmisbruik en onderdrukking. Op diemanier zijn er al heel wat goede initiatieven ontstaan: kraakcafé's, onafhankelijke winkels, drukkerijen, uitgeverijen, doeken, tijdsch riften, theaterprodukties, grammofoonplaten, films, radiozenders, concertzalen, restaurants en vele andere anderssoortige "bedrijfjes" waarbij het niet gaat om ten koste van elkar poen te maken maar om elkaar goed en goedkoop behulpzaam te zijn. In die zin is het ook een te genbeweging, omdat het zich afzet tegen de huidige maat schappij waarin eigenbelang, willekeur en vriendjespolitiek belangrijker zijn dan solidariteit met de minstbed eelden of een eerlijkere verdeling van de beschikbare geestelijke en materiële goederen of überhaupt de nastre ving van de grondrechten van de mens. Oh jáá, je kunt ook een partij oprichtnen en via de Grote Politiek prober en iets te bereiken. Je kunt ook direkt met je hoofd tegen een muur aanlopen. Want het houdt in dat je dan dat hele misselijkmakende spel moet gaan meespelen en wacht en tot je een ons weegt voordat er wezenlijk iets ten goede zoukunnen veranderen. Als er al iets zou veranderen. Het s namelijk al zo vaak geprobeerd. En het wordt nog steeds geprobeerd, ook door mensen met de allerbeste bedoelingen. Maar de mars door de instituties is lang. Te lang. Vraag dat bij voorbeeld maar eens aan de aktivisten uit de zestiger en zeventiger jaren. Die hebben uiteindelijk maar al te graag de baantjes en posities ingenomen waar ze eerst zo flink tegenaan stonden te schoppen. Nee, dan liever die rootzooi vermijden en in je eigen omgeving aan de slag gaan met mensen waar je van op aan kunt. Dan ga je te werk op basis van vrijwillegheid, is er niemand de baas en heeft iedereen evenveel in spraak in wat er gebeuren gaat.

EMMA IN DE TEGENBEWEGING
Dat is ook de manier waarop de Emma wil werken. En het kan, dat wordt al sinds november 1984 aangetoond. Vele binnen - en duitenlandse bands hebben, dankzij de energieke en onbaatzuchtige inzet van de medewerkers, in de Emma hun muziek ten gehore kunnen brengen. En dat war en vaak prima avonden die bij publiek en zaal een positieve, stimulerende indruk achterlieten. Maar natuurlijk gaat het niet altijd even goed. Er zijn ook momenten geweest dat de publieke belangstelling het flink liet afweten. De oorzaak lag niet alleen in de toenmalige programmering (door het grote aanbod was er een lichte overdaad aan hardcore-bands, wat een soort sleur-effekt teweegbracht), maar was eveneens te wijten aan de desinteresse vanuit de eigen beweging.
Kijk, dat het zogeheten grote publiek niet naar zalen als de Emma snelt is geen verrassing, want dat luistert liever naar de Dundoordebroekshow, het muzikale behang voor verweekte bovenkamers. En net als de gevestigde muziekmedia vindt ze dat wat uit het buitenland komt per pefinitie toch al beter, dus daar is niet zo heel veel van te verwachten. Maar ook in de tegenbeweging zelf, waar toch het potentiële publiek zit, heerst onbegrip (het gebrek aan besef omtrent wat er tot de eigen kultuur behoort is hier overigens opmerkelijk; niet allen wat muziek betreft, het geldt voor bijna alles wat niet meteen al op het eerste gezicht politieke relevantie heeft. In de eigen media zijn de diverse kulturele uitingen nog steeds de meest genegeerde aspekten van de beweging). De onbekendheid met de bands en/of de muziek werkt blijkbaar nogal eens als een obstakel, wat natuurlijk nooit de bedoeling kan zijn. Een bredere programmering en een betere aankleding van de zaal plus meer informatie over zaal, bands en muziek zullen daar verandering in moeten kunnen brengen. Want er héérst sowieso al veel verwarring. Als je alleen al kijkt naar wat voor rare dingen zich bij voorbeeld in de punkbeweging voordoen, dan vraag je je inderdaad wel eens af waar we met z'n all en mee bezig zijn.

PUNK EN GEZOND VERSTAND
Terwijl toch algemeen mag worden aangenomen dat punk altijd al zoiets was en is als een maatschappijkritiese mentaliteit, zonder regels, zonder helden, zonder vastliggende normen en waarden, gebeuren er telkens weer dingen die daar lijnrecht tegenover staan: afhankelijk van het jaargetijde of zo blijkt opeens een bepaald land jè van hèt te zijn (vooral merkbaar in de bezoekersaantallen); staan punks te blèren dat ze notabene trots zijn op hun vaderland (terwijl nationalisme juist de wegbereider van het fascisme is) loopt bij voorbeeld opeens iedereen met een (volgesnoten?) zakdoek op het hoofd (dan hoef je je hanekamtoepetje eindelijk eens niet met ladingen studs te verankeren misschien?) terwijl net toch nooit de bedoeling was dat punk zich puur op trendy uiterlijkheden zou gaan richten; mogen hardrockmuziek en - Ideeën blijkbaar weer leuk gevonden worden (en het wacht en is nu dus op de eerste punkzanger met een rol pepermunt in z'n broek); komen goddomme christenpunks zieltjes winnen voor Jezus, jézus! (herkenbaar aan die veiligh eidsspeld in het kruis); en verheffen een stel mafketels een maniak als Manson tot hun nieuwe idool omdat ie zijn wandaden goedpraat met: "ik ben wat de maat schappijmij gemaakt heeft". En daar kan hij dan best wel gelijk in hebben, maar dat mag toch geen redun zijn om het feit te heroïseren dat ie zich net zo hufterig gedraagt als de maatschappij die hij zo verafschuwt (bovendien kun je op die manier alle onrecht rechtpraten; een truc waar religies, sektes, diplomaten, regeringen en andere uitbuitende instanties zich al zo waanzinnig vaak van bedienen. Laten we wèl blijven nádenken, verdomme!).
Ach ja, er zullen altijd wel figuren blijven die hetspoor bijster raken. Uitwassen en vage trends als hierboven omschreven komen en gaan, en zullen weer vervangen worden door andere. Er is ook geen punkbijbel (sorry Jezus) met richtlijnen die dat kanvoorkomen. Maar gezond verstand blijkt in de loop der tijd gelukkig telkens een goede graadmeter om zowel kaf als koren te onderscheiden. Daardoor dlijft een beweging ook in beweging, ze moet niet iets worden van een op een gegeven moment gevonden vorm plus inhoud die daarna voor altijd vast zou liggen. Integendeel, het moet een wisselwerking blijven: tussen wat er in de buitenwereld gebeurt en hoe je daar tegenaan kijkt. Dáár moet je op inhaken, niet als op een eilandje een geïsoleerd substituutwerldje kreëren.

VRIJE KULTUUR
Het gaat niet allen om muziek-om-de-muziek. Tenminste, niet als je deel denkt uit te maken van een maatsch appijbewuste beweging. Kreativiteit is ook verzet. Enerzijds toont het je betrokkenheid, anderzijds laat het zien dat de vrijheid die je in je persoonlijke leven hebt zich ook op de een of andere manier middles het maken van muziek manifesteert.
Daarom wil de Emma meer zijn dan alleen een concertzaal. Ze wil (mede via de muziekprogrammering, maar tevens door bij voorbeeld tentoonstellingen) aktiviteiten en initiatieven ondersteunen die vanuit de tegenbeweging ontplooid worden. Dat zal door sommigen wel als een vorm van "preken voor eigen parochie" gevien worden. Nu ja, laat ze maar in die waan. Ten eerste is er gen sprake van preken omdat men geen mensen hoeft te bekeren dan wel naar de mond wenst te praten (iedereen moet bovenal zelf blifven nadenken), ten tweede is het gewoonweg prettiger te werken met en voor mensen waarmee je je verwant voelt dan met en voor mensen die jij niet ziet zitten omdat ze jou niet zien zitten.
Een zaal als de Emma ligt door haar (politieke) keuz es in het verlengde van initiatieven als het uitbrengen van platen in eigen beheer, de promotie, distributie en verkoop ervan. Zo'n keten van aktiviteiten laat zien dat het ook kan zonder commercieel gesjoemel, los dus van de gevestigde muziekindustrie. Vrije kultuur is een wapen om voor jezelf en voor anderen de ruimte te helpen kreëren die je nodig hebt om je vrij te kunnen voelen. Het is niet reëel om hiervoor de wereldrevolutie te verkondigen (dan zul je nogal lang moeten wachten namelijk) of te denken dat je per sé de Muziekindustrie of de Maatschappij omver moet werpen. Dat is ook helemaal niet nodig. Want wat is er nou leuker dan ze gewoon even flink dwars te zitten? Ze nóg vaker dwars te zitten, natuurlijk! Dus tot ziens op de geluidsbarrikaden. Of in de Emma. Bij voorbeeld.

-M.A. Lulle (april '86)


---


.....Here we are, static in the latter half
of the twentieth century...
but it might as well be the middle ages,
there'll have to be some changes
but how they'll come about foxes me.
I want the future now,
I want to hold it in my hands;
all men equal and unbowed,
I want the promised land.....
(P. Hammill)
Emma is an independent concert hall where, since November 25, 1984 (the date it was squatted) a large group of people have been working hard to give more meaning to one of the main ideas of the punk/squatter movement, the idea of self-support/self-management. Besides a large and a small concert hall (capacity 600 and 200 persons respectively) there is also a café-restaurant, rehearsal rooms for 15 bands, and two recording studios -- one of which is the Koeienverhuurbedrujf (Cow Rental Company).
Different from other youth centers and commercial clubs, there is no board or authority which decides how Emma is run. The people who work there are people who want to become more involved: band members and other interested people. There is no need for a boss who is earning more money in the time in which he takes a big shit than someone on minimum wage gets in a month. (This has been proven after scientific observation!) That's not what it's all about. The idea of squatting Emma was to set up an independent concert hall, and that still goes: no government subsidy bullshit, keep everything in our own hands, pay the expenses from what Emma makes, give the opportunity to bands who wouldn't be able to play anywhere else, and offer a space for activities which will kick awake the decent outside world of servile fools into a "higher consciousness" (!).
Cooperation with bands whose ideas Emma can stand behind has always been important. This means bands who have more to offer than their music alone and who don't waste their time (and ours) on worrying about getting Famous and filling their Pockets. No one in Emma has the intention of make bucks, surely not off the financially weak of society -- out of which most of Emma's visitors come.
In general, up until now, many hardcore and punkbands have played. These bands have often played free for benefit concerts... And there are a growing number of bands (playing other kinds of music too) who will play on Emma's conditions: you play for what comes in at the door, in general no minimum guarantee (but if the income at the door is low, it is often supplemented by the bar and that's the way it should be), and there are not contracts signed. If a band comes out of Lutjebrook (Holland) or out of New York (USA), it doesn't matter.

TEN YEARS OF PUNK ROCK AND THE MEDIA
According to the mainstream music-media, this year makes it ten years ago that punk reared its ugly head and shocked the outside world. It should be noted that at this time the media thought punk was meaningless bullshit and now suddenly they're going on and on about how interesting and important punk was. And here they always come up with their cliché-comments: it was a revolution against the arrogant rock music of the 70's, away with guitar solos and slow songs, scissors in your hair and in your tee-shirt, chaos and confusion, anarchy to the core, slimy hitparade-pop returns to rock and roll of the street, lyrics about real life and not about throwing up in a hotel room or cruising in a shiny fast car, young against old, freedom against the established order, and: naive, above all, naive. And moreover, there were no rules that had to be followed, so that, unfettered, you could go on with your rebellion and creativity. It laid the basis for the alternative music industry, the independent music circuit, for the realization and growth on a large scale of the do-it-yourself mentality. But the established music industry ended up winning because they contracted all the nice little bands (the "rebels" it seemed, would rather become popstars) who in a few years became fat, moronic, slobs just like those before them but in modern pants. So goes the history of punk rock in short. And it's all basically true. But the "memorialization of 10 years of punk rock"?? Especially for those who were never really interested in the first place -- those who worked so hard to see to it that the music industry became as rotten to the core as it always was and think it's just fine that way because it's their bread. Let's commit that to memory. Beyond that there is nothing more to memorialize. There is nothing more to memorialize because, goddammit, we are still fucking hard at work!

THE HITPARADE-TERROR
Punk didn't stop existing when all the assholes happily turned in their crumbling punk-ideals for a Record-deal and Fame. On the contrary, in these years a real independent music circuit has been set up by bands like Crass who really believed in their own ideals and were willing to work on it. It seems the self-management method has been effective and fortunately there are plenty of other bands around who don't want to become a victim of the hitparade-terror. But... you don't read about that in the interesting music-zines (who pretend to keep us, the reading public, informed about all that's going on in the diverse musical world). Ten years of punk rock, they call it: for nine years they don't pay any attention to it and then every five years they do a Johnny Rotten interview because he had such interesting green teeth (punk!) and still has a big mouth (and a few million pounds sitting in the bank which he can't wait to spend on himself). This has nothing to do with punk. And whoever thinks that it does can go with a hopeful heart to apply for a job at Rolling Stone or Melody Maker.
Yeah, yeah, how great the influence of punk rock was! And meanwhile, all the magazines (and most of the musicians) are back to where they started: acting like rock stars again, the Top 40's Hitparade is the main goal to strive for, making music is, once again, above all things a Competition. Pretending to give young talent a chance, the Oor (the Rolling Stone of Holland) and Vara (a TV station) organize a music competition, "the Grand Prix of Holland", in which the desire of Dutch bands to become more known is abused so that the media-jerks can smugly pat themselves on the back once again: "we do interview independent bands once in a while" -- and "we even play an independent record now and then" -- this is how they try to stamp out any attempt at criticism. But what's the result for the competition anyway: a little two-column interview, three minutes airplay, and if you have "talent" and if you immediately jump up when they snap their fingers, then Uncle Recordcompany might be willing to dangle a Real Record Contract in front of your nose: "Now you're really gonna make it big, boys!" Suckers! Why don't you just play music, or is that so difficult? But then you can forget about your record-deal because that's something record companies don't know shit about. But that's not so surprising because they're not at all interested in music but rather, in the size of the sales figures. The constant ringing of the cash-register -- that's really music to their ears! And with those kind of scumbags you want to make a record? But then again, there are workers who will go lie down on the shit covered floor when they see their boss coming, so that the Big Boss won't get his shoes dirty. Ach, maybe that's the price of fame, eh?

AN ALTERNATIVE
Actually, isn't it true that punk's greatest "success" has been that within the established music industry, the Old Farts have been replaced by the New Old Farts, the fresh faces of tomorrow who turn out to be just as bourgeois and egoistical and greedy as the self-satisfied dinosaurs whom they replaced. The king is dead, long live the king. What revolution?
Fortunately, it can be otherwise. Apart from the diseased world where music is judged on its economic value rather than on its musical worth (why do you as a record company throw al this sound-garbage on the market? Who the hell happily (out of love for music) his magazine full every month with the mindless drivel (talk about naive!) of the new Everything-will-turn-out-for-the-best-positivos like the Simple Minds, U2, and Dolly Springsteen's good little brother? Where do you as a radio station, get the guts to pollute the air constantly with the diarrhea-noise of the hitparade? Because of the sales, figures, the circulation figures, the listeners ratings!) -- there are also people doing music in a healthy way. This means people who want to have and keep the creative and political freedom over their music, who don't regard making music as a little game, or as a means for getting rich and famous, but as a way to express yourself acoustically and to get your ideas across.
Of course music is, first of all, fun to do. After some time though, you get to a point where you have to make choices: where you want to play and where you don't, how much money you want to get for it, do you want to make a profit, do your lyrics have any content, do you, in fact, want a record contract or a manager, in that case what compromises will you make??? The choices you make, whether you want to or not, have everything to do with how you see the world. Some people don't really think about it, they just take it as it comes, other people choose to take a stand (whether they're conscious of it or not) and then they have to deal with the consequences. This doesn't mean you have to take all the world's problems on your shoulders and solve them. Even people who make a daily job out of it don't always succeed, but it is of course good to stand up against injustice and not act as if it doesn't exist. It doesn't matter if it's about one or the other dictatorship in Latin America or yet another "accidental" death in an Amsterdam prison cell, because basically there's not much difference.

MUSIC ON THE MOVE
What it's really about is that through the lyrics and the music and the way you work and live, you make clear which side you stand on and how things can be different from the way they are. And all this goes a little further than just making music for fun. It's got everything to do with changing things in your own surroundings and creating the circumstances so that people can live with each other in a fair and honest way. Music, then, is not a goal in itself, but a means to achieve something more.
Music as a means is a weapon. It's a part of a way of life, a social vision which you can also see in the squatter's movement and actions of anti-militarists and other left-wing activists. As a part of these movements you can demonstrate that you can also live and work together without greed, corruption and repression. In this way, a lot of good things have come about such as squatter-cafés, independent stores, printshops, publishing companies, magazines, books, theater, records, films, radio, concert halls, restaurants, and other small "businesses" where it's not about profiting off of each other, but cooperating in the cheapest and best possible way. In this sense, it is also a counter-cultural movement because it sets itself against the status-quo in which self-interest, arbitrariness, and "buddy-politics" are more important than solidarity with the less fortunate people in society, the fair-sharing of the available spiritual and material goods, and moreover, the striving towards achieving basic human rights. Of course, you can also start a political party and try to achieve something through Big Politics. Or you might as well go straight-away and bang your head against the wall. Because this means you have to dance to their tune in this sick game and wait till hell freezes over before you can change something essential for the better, if anything changes at all. And of course, it's been tried a few times before. And it's still being tried, even by people with the best intentions but the road through the established institutions is long. Too long. Just ask the activists of the 60's and 70's. They have gladly taken the jobs and positions of those they used to fight against. No, better to avoid the crap and get things started in your own surroundings with people you can rely on. You can start to work on a voluntary basis where no one is the boss and everyone has the same voice in deciding what will happen.

EMMA IN THE ALTERNATIVE SCENE
This is the way Emma wants to work. It's possible and has been proven since November 1984. We have had a lot of really good shows where everyone has had a real swell time thanks to the energetic input of the people who work in Emma and the bands who have come from all over to play. Of course it's not always great -- there were also times when people were not so interested. This was not only because of the program (maybe there were too many hardcore shows -- a sort of overdose effect) but also because of the lack of interest within our very own movement.
It isn't a big surprise if there isn't always a huge turn-out at halls like Emma because the mainstream public would rather listen to the Shittiest-Sound-Around-Show -- musical food for feeble minds. And just like the established music industry, they think whatever comes from abroad is, by definition, better. So we don't have to expect a hell of a lot from them. But, like the general public, even in our own alternative scene there is a lack of consciousness about what is part of our own culture -- not only as far as music is concerned, but it also goes for almost anything that doesn't have political relevance at first sight. The alternative media too, are specialized in ignoring alternative culture. The result is that bands remain unknown and this turns out to be an obstacle. And naturally it shouldn't be like that. Maybe a broader program, a better looking concert hall, and more information will bring changes. Because anyway, it seems like there's a lot of confusion going on. For example, if you only look at some strange things going on in the punk movement then you might ask yourself sometimes what the hell you are doing anyway.

PUNK AND A HEALTHY MIND
If you consider the fact that punk always was and is a sort of socially -critical mentality, without rules, heroes, established values and norms; things will happen now and then that are in complete contradiction with this. So you see for example that, depending on the time of year or so, one country or another "totally RULES", or punks who stand around shouting about how proud they are of their fatherland (while nationalism paves the way for fascism), or fashion-punks whose closet is too big for their garage. Hardrock-music and -ideas are once again cool (we just have to wait for the first punk-singer with a salami in his pants); christian punks are busy saving souls for Jesus, christ almighty! (recognizable by the safely pins through the cross); and a bunch of stupids are kneeling before Charles Manson, their new idol, because he rationalized his crimes by saying "I am what society made me" -- and here he may be right but that's no reason to idealize the fact that he behaved just as fucked-up as the society he loathed (in the same way, you can rationalize all injustice: the same trick that religions, sects, diplomats, governments and other repressive institutions live to use so much. Let's not forget to think a little, fucking hell!).
Ach, there will always be people looking for something to follow. Washed-out and vague trends like those named above come and go, and will be replaced again by others. There is also no punk-bible (sorry Jesus) with rules to prevent this kind of bullshit. In any case, a healthy mind usually turns out to be a good tool for weeding-out the good from the bad. That's why the movement keeps on moving; and it doesn't have to take on a specific form and content at a given moment and then remain forever fixed. On the contrary, it has to be an interaction between what happens in the outside world and how you look at it. You have to do something with it and not create a substitute-world in isolation.

CULTURAL FREEDOM
It is not about music-for-music's-sake, at least if you think you are part of a movement. Creativity is resistance too, on the one side it shows your commitment, on the other side it shows that the freedom you have in your personal life can manifest itself through music.
That's why Emma wants to be more than a concert hall. Emma wants (via the music programming, but also, for example, through exhibitions) to support activities and initiatives which come out of the movement. for some people this will be seen as a form of preaching to the already converted. Well, let them think that way if they want to. First of all, there is no talk about preaching because people don't have to get converted (everyone should think for themselves), and secondly, it's nicer to work with people you feel close to, rather than with people who you don't like because they don't like you.
A hall like Emma, out of (political) choice, takes part in initiatives like putting out independent records and promoting, distributing and selling them. Such activities show that it also can be done without commercial interference and apart from the established music industry. Cultural freedom is a weapon for you and others to help to create what you need to feel independent. For this, you don't have to go around preaching The World Revolution (because then you have to wait a little while). You don't have to set out the task of immediately overthrowing the entire Music Industry or Society. And it's not really necessary. Because what's more fun than getting in their way??? Getting more in their way of course! So, see you at the noise barricades. Or in Emma. For example.

-P.S. Idiot (April '86)

.....I want the future now,
I want to see it on the screen;
I want to break our bounds,
and make life worth more than dreams.....



BACK to Compilations page

KILL FROM THE HEART Home